Actiegame goed voor kind met dyslexie

Soms lees je van die artikelen in de krant die een paar dagen door je hoofd spoken. Zo ook met het artikel van afgelopen vrijdag in de Volkskrant ‘Italiaans onderzoek: actiegame goed voor kind met dyslexie’. Citaat uit dit artikel:

‘Slechts twaalf uur gamen leidt tot een verbetering van de leesvaardigheid die een jaar later nog te meten is, schrijven de onderzoekers in het wetenschappelijk tijdschrift Current Biology. Het positieve effect is vergelijkbaar met traditionele dyslexietraining, die meer tijd en energie vergt.’

Wat is er nou aan de hand? Onderzoek door neurowetenschappers van de Universiteit van Padua toonden aan dat het spelen van videogames tot spectaculaire verbeteringen leidt bij dyslectische kinderen. Twee groepen kinderen van 10 jaar speelden negen sessies van 80 minuten per dag een spel op de Wii. De ene groep speelde een actiespel (Rayman Raving Rabbids) en de andere groep speelde een spel zonder actie-elementen. Alleen van de groep kinderen die het actiespel speelde ging de gemiddelde leessnelheid omhoog, zonder dat er meer leesfouten werden gemaakt.

De verklaring voor dit resultaat zoeken zij in het feit dat door het spelen van de actiegame voornamelijk  getraind wordt op het gebied van aandacht: ‘It has been demonstrated that action video games efficiently improve attention abilities; our results showed that this attention improvement can directly translate into better reading abilities, providing a new, fast, fun remediation of dyslexia that has theoretical relevance in unveiling the causal role of attention in reading acquisition.’ Zie hier voor het volledige abstract.

De nodige kanttekeningen op het uitgevoerde onderzoek en het aangetoonde resultaat ontbraken uiteraard in het artikel niet. O.a. dat je het Italiaans zo ongeveer spelt als dat je het zegt (dat mijn inziens zou suggereren dat er in Italië dan geen dyslecten zouden zijn???) en dat bij dyslexie sowieso een aandachtsprobleem bij het kijken speelt.

De volgende dag, stond in de Volkskrant het artikel Het grillige van dyslexie van Mark Mieras, wetenschapsjournalist en dyslecticus, waarin hij verslag doet van onderzoeken naar de oorzaak van dyslexie door de jaren heen en recentelijk nieuw onderzoek. Dit recentelijke nieuwe onderzoek zegt dat er verschillende varianten van dyslexie zijn: kinderen met fonologische problemen, visuele problemen of een mix van fonologische, visuele en auditieve problemen en dat elke variant aangepakt zou moeten worden met ‘begeleiding op maat’.

Overigens schreef Mark Mieras het artikel zonder spellingscontrole. Er staan weinig fouten in, zegt ook Nijmeegse hoogleraar orthopedagogiek Ludo Verhoeven in het artikel. En de fouten die hij maakt (ze werden aan het einde van het artikel allemaal opgenoemd) liggen wat mij betreft meer op het vlak van ‘Oh, schrijf je euvel  met een ‘v’ en niet met een ‘f’ of het waren fouten waar je overheen leest of denkt dat het typefouten zijn. Oh ja, en die ene fout, die mij opviel maar ik niet meer terugvond als zijnde fout, over Isabelle Liberman, ‘hoorleraar’ aan de universiteit van Connecticut. Zou ze nou echt ‘hoorleraar’ zijn of wordt hier ‘hoogleraar’ bedoeld? Categorie ‘typefoutje’?

Enfin, zoals Mark Mieras zelf al zegt in het artikel en door wetenschappers wordt beaamd: dyslexie aanpakken blijft voorlopig vooral een kwestie van oefenen, oefenen en oefenen. En als je een miljoen woorden hebt geschreven, dan word je misschien net zo goed als Mark Mieras.

En als je dan toch oefenen moet, dan ook maar met Rayman Raving Rabbids. Te koop voor de Wii, Nintendo DS, Playstation 2 en de Gameboy. Tweedehands v.a. € 10.

Dit artikel maakt onderdeel uit van ‘Quadbloggen voor het onderwijs’. 

Advertenties

6 gedachten over “Actiegame goed voor kind met dyslexie

  1. Pingback: Actiegame goed voor kind met dyslexie | Manuela Bazen-Steenkamp

  2. Pingback: Actiegame goed voor kind met dyslexie | ICT in de school | Scoop.it

  3. Hallo Manuela,
    Belangrijk onderwerp in het onderwijs met heet van de naald nieuws.
    Een verrassend resultaat uit gepubliceerd wetenschappelijk onderzoek: actie-gamen is goed tegen dyslexie. Met alle voorbehouden die hier bij te maken zijn en ook wel passen bij een van de eerste onderzoeken van dit type wel iets dat inderdaad nieuw licht kan werpen op ‘oorzaak’ en mogelijke ‘remedie’ voor dyslexie.
    Het verhaal van Mark Mieras beschrijft onder andere een geschiedenis van verschillende verklaringen voor dyslexie.
    De algemene boodschap van beide lijkt hier in ieder geval dat er verschillende vormen van dyslexie bestaan en dat deze heel wel verschillende manieren van mee leren omgaan vereisen.
    Dit is een belangrijke boodschap voor het onderwijs en voor het omgaan met dyslexie en dyslectische leerlingen. Het is nog wat vroeg om actie-gamen als (verplicht) vak voor te gaan schrijven maar het is mogelijk wel een goed voorbeeld waar vaardigheden aanleren zowel door het herhaaldelijk uitvoeren van de vaardigheid zelf kan als door een schijnbaar totaal niet gerelateerde activiteit die eenzelfde onderliggende algemene vaardigheid versterkt.

  4. Hallo Manuela,

    Fijn om te horen van een ervaren dyslecticus zoals Mark Mieras dat oefenen en nog eens helpt om beter te worden in spellen en dus dylexie. Ik zie wel eens kinderen die onder het mom van ‘ik heb dyslexie’ bijna eisen dat ze dan niet hoeven te lezen. Ik moet dan altijd denken aan een vriendinnetje die vertelde dat ze vanwege haar dyslectie keihard heeft moeten werken om te studeren. Zijn die tijden veranderd? Ik ben wel eens bang dat het labeltje dyslexie door ouders en kinderen wordt gebruikt om tegenvallende verwachtingen te verklaren. Ik vind dat dit ten koste gaat van de ‘echte’ dyslecten. Je merkt al, ik ben kritisch tegenover het begrip dyslexie. Ze zijn er zeker, maar zijn het er zoveel?
    Toch is het een opmerkelijk resultaat: herhaling in andere landen (en dus andere talen) is nodig. Verder ga ik meteen mee in het verhaal dat er verschillende dyslecten zijn. Begeleiding op maat, vroeg beginnen en veel oefenen met schrijven en lezen is nodig. Maar met al deze hap-snap (sociale) media is dat wel lastig. 140 tekens is niet veel…

  5. Hallo Manuela,

    Twee jaar geleden werd ik voor het eerst echt geconfronteerd met hoe vanzelfsprekend lezen voor me is en hoe anders dat is voor iemand met dyslexie. Mijn dyslectische vriendin wou me een verhaal in het boek van Toon Tellegen laten zien. Ik heb met verbazing gekeken naar haar worsteling, de moeite die het haar kostte om het te vinden. Dat had nog nooit iemand zo aan me (durven) laten zien.

    En dus vind ik het fijn dat er dit soort onderzoek is, op basis waarvan kinderen wellicht beter ondersteund kunnen worden. Dat je dat deelt via je blog.
    Ben ik benieuwd of dit lettertype werkt: http://www.youtube.com/watch?gl=NL&hl=nl&client=mv-google&v=VLtYFcHx7ec&nomobile=1.
    En denk ik dat je er op dit moment niet aan ontkomt om heel hard je best te doen om zoveel mogelijk trucjes te leren om er zo min mogelijk “last” van te hebben.

    Want als docent op het HBO weet ik dat, ook voor vakken als bedrijfseconomie, goed begrijpend kunnen lezen erg handig is.
    En daarom ben ik ook blij met ontwikkelingen als waar Frans Droog hier over schrijft: http://fdroog.wordpress.com/2013/02/25/lesgeven-zonder-woorden-het-kan/.
    Ontwikkelingen waarbij we voor het leren/lesgeven gewoon wat minder afhankelijk worden van taal.

  6. Pingback: Quad-bloggen « De lerende docent.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s